Jakiś czas temu pewien zapadnik-ekspat zamieścił nagranie z wycieczki do Lublina. Cyfrowy nomada i obieżyświat, który ukochał sobie Polskę i osiadł w stolicy, postanowił wybrać się na ścianę wschodnią, aby zobaczyć tę mniej krzykliwą, prowincjonalną część kraju. No i Lublin go nie zachwycił. Jakoś tak szaro, nijako, bez rozmachu. Ekspat zapadnik pokręcił się po centrum i starym mieście, docenił historyczne zabudowania, ale ogólnie - szału nima. No trudno, przecież nie każdy musi się zachwycać. Ja akurat Lublin bardzo cenię, właśnie za tę jego prowincjonalność, piękno historycznej architektury oraz brak ambicji, aby imponować obcym - to miasto jest dla nas, mieszkańców. Stoi za nim kilka wieków tradycji, których ślady wciąż są tu obecne. Lublin był otwarty dla Ukraińców, zanim stało się to modne (bardzo wielu studentów ze Lwowa uczyło się tu na długo przez 2014 rokiem). Stare miesza się z nowym, ale żadne nie dominuje - współistnieją w harmonii i poszanowaniu wzajemnych granic. Lublin nie musi łasić się do obcych, bo zna swoją wartość i świadomy jest własnej wyjątkowości.

A jednak w komentarzach odczuwalne było rozczarowanie i pewne zakłopotanie. Widzowie (pokrzywdzeni lokalsi) tłumaczyli, że pora jest niewłaściwa, przekonywali, że Lublin docenić można dopiero wiosną i latem - jest zielono, słonecznie, odbywają się miejskie festiwale, a ludzie zapełniają Plac Litewski i okolice. Komentujący sprawiali wrażenie zawstydzonych, a przede wszystkim spragnionych, aby obcy - i to nie byle jaki obcy, bo z Zachodu - docenił ich prowincjonalny zakątek.

Ta małostkowa chęć podbudowania się w oczach przybysza z lepszego świata upodabnia ich do ubogich krewnych ze wsi, których odwiedza kuzyn z miasta. Poczucia godności i własnej wartości nie należy budować na czyichś kaprysach - ale tę lekcję moi rodacy dopiero będą musieli przyswoić.