Jump to content
Slate Blackcurrant Watermelon Strawberry Orange Banana Apple Emerald Chocolate Marble
Slate Blackcurrant Watermelon Strawberry Orange Banana Apple Emerald Chocolate Marble

Leonardo21

Użytkownik
  • Content Count

    10
  • Donations

    0.00 PLN 
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

26 Świetna

About Leonardo21

  • Rank
    Kot

Profile Information

  • Płeć
    Mężczyzna

Recent Profile Visitors

199 profile views
  1. Książkę przeczytałem dwa dni temu i jestem pod wielkim wrażeniem. Ciężko nazwać to wrażenie pozytywnym, gdyż lektura wyciąga na wierzch większość mitów, które wpajane były mi od wczesnego dzieciństwa. Nazwałbym to 'debuggowaniem' swoich przyzwyczajeń, wzorców, poglądów - praktycznie wszystkiego, co dotyczy relacji damsko-męskich. Nieraz musiałem robić sobie przerwę na parzenie melisy, szczególnie w drugiej połowie książki. Tak właśnie reagował mój organizm, co specjalnie mnie nie dziwi. Jeden z przykładowych mitów, mit tej jedynej, mam tak głęboko zaprogramowany w sobie, że odwracanie tego wszystkiego w moim wnętrzu potrwa jeszcze trochę. Jednakże jestem w 100% przekonany, że wraz z upływem czasu moje myślenie zacznie się normować. Ogólnie rzecz biorąc to nawet czytając forum odczuwam często objawy wychodzenia z matrixa, Rollo Tomassi jeszcze to wszystko spotęgował, za co jestem mu ogromnie wdzięczny. Kobietopedię przeczytałem dwukrotnie, lektura Mężczyzny Racjonalnego zapewne też za niedługo zostanie powtórzona. Czytałem na Kindlu, mam prawie 300 zaznaczonych fragmentów - spora ilość materiału do powtórzenia i przyswajania. Bezapelacyjnie warto przeczytać, aczkolwiek - dla stawiających swoje pierwsze kroki w zdobywaniu świadomości - moim zdaniem nie jest to książka na "pierwszy rzut". Kobietopedia jest o wiele łagodniejsza, po niej nie ma się wrażenia przedawkowania czerwonych pigułek. Mężczyzna Racjonalny sprawił, że kilkukrotnie tak właśnie się czułem. Naukowy charakter tego tekstu zdecydowanie pomaga w odszyfrowywaniu zaklęć, w które zostałem uwikłany . Do niedawna jeszcze patrzyłem na zjawisko feminizmu z przymrużeniem oka, arogancko sądząc, że mnie to nie dotyczy. Marginalizowałem sprawę. Jak dobrze, że powstał internet - bez niego i bez takich inicjatyw jak przykładowo to forum, żyłbym jeszcze długo i nieszczęśliwie być może i do końca życia, wiernie służąc kobiecemu imperatywowi .
  2. Dokładnie. Grunt w całej metodzie to utrzymywać regularność. Ja już po pierwszym wypróbowaniu odczułem znaczący wpływ, ale generalnie jak uczyni się z tego codzienną rutynę to wtedy dokonują się satysfakcjonujące postępy. Zupełnie jak w życiu, np. z siłownią. Byłem sceptyczny - spróbowałem i spodobało mi się. To nie wymaga wiele wysiłku, wystarczy 10-15 minut dziennie .
  3. Czołem. Wim Hof - w skrócie człowiek lodu, który m.in. potrafi wytrzymać dwie godziny w lodowatej wodzie czy też wspiąć się w samych szortach na Mount Everest. Stworzył metodę opierającą się na trzech filarach: korzystanie z dobrodziejstw zimna (morsowanie itp.), świadomy oddech oraz zaangażowanie - przełamać się do stosowania zimna jest dość dużą barierą, świadomy oddech również wymaga skupienia. Osobiście ciężko mi się przełamać jeszcze do morsowania, ale zacząłem korzystać z jego metody świadomego oddechu, którą traktuję po prostu jako formę medytacji. Na czym to polega? Wystarczy się zrelaksować - położyć się w wygodnym miejscu, otworzyć okno aby zwiększyć zawartość tlenu w pomieszczeniu lub zwyczajnie wyjść na zewnątrz. Następnie robimy około 30 (indywidualna kwestia - można więcej, można mniej) głębokich wdechów. Po wykonaniu ostatniego, zostajemy na bezdechu. Co najciekawsze, organizm potrafi wtedy wytrzymać przeciętnie od 1 do 3 minut bez tlenu! Na chłopski rozum, wszystkie komórki dostają wtedy pierdolca bo niewiadomo, co się dzieje. Jest to mobilizacja dla mózgu, aby aktywować dosłownie wszystkie komórki w naszym ciele. Gdy już się osiągnie punkt krytyczny na bezdechu, robimy jeden głęboki wdech i trzymamy, ile jesteśmy w stanie. W ten sposób, każda komórka w naszym ciele zostaje w odpowiedni sposób dotleniona. Człowiek doświadcza wtedy bardzo specyficznych odczuć, przypływ ciepła, drgania mięśni, zanik poczucia czasu. Po wykonaniu 3-4 serii takiego świadomego oddechu, czuję się oczyszczony, czysty, mam 100% poczucie kontroli nad własnymi emocjami w ciągu dnia i czuję, że mam kontrolę nad własnym życiem. Redukcja stresu znacząca. To mój poranny rytuał, do którego dorzucam później dźwięki z aplikacji brain.fm, modlitwę oraz afirmacje od Marka. Z całością schodzi około godziny, jest to mój całościowy sposób pracy nad podświadomością. 10 minutowy tutorial, polecam z całego serca wypróbować - choćby z czystej ciekawości. Osobiście stosuję oddychanie od jakichś 3-4 miesięcy. Z morsowaniem jeszcze mi nie po drodze, ale i na to przyjdzie odpowiedni czas. Najlepsze efekty są na pusty żołądek, gdy już się coś zje to ciało nie jest w stanie poświęcić 100% uwagi, gdyż obciążone jest trawieniem pokarmów. Co mi to daje? Niesamowity wzrost pewności siebie, rozwijanie świadomości, życie w tu i teraz, gdy przebywam wśród ludzi to mam cały czas włączony "tryb obserwacyjny", co doskonale pozwala akcentować swoją realną siłę i "pozycję w stadzie", oczywiście adekwatną do rzeczywistości. Gdy np. jem i jest włączone randomowe radio, nie pozwalam przeniknąć ani jednej kwestii do mojego umysłu podświadomie, wszystko jest pod kontrolą. Mam zdecydowanie więcej wewnętrznej energii, takiej pozytywnej kontrolowanej agresji. Panuję całkowicie nad emocjami i ciężko dać się komuś omotać . Jeszcze jeden tutorial. Polecam ogólnie zapoznać się z tą osobą. Wim Hof na swoim koncie ma 21 rekordów Guinessa. Co ciekawe, swoją metodę opracował po samobójczej śmierci swojej żony, która miała depresję.
  4. Do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć i dojść samemu. Prawdziwa zmiana dokonuje się jedynie wtedy, kiedy człowiek sam tego z chce, z wewnątrz. Na swoim przykładzie - trafiłem na forum w październiku, był to dla mnie szczerze cios obuchem w głowę. Na początku sporo czytałem - forum, dwie bazowe książki Marka, audycje, a potem odpuściłem, kwestionując całą tę wiedzę nieraz. Od dnia wczorajszego zacząłem dopiero udzielać się na forum po wstępnym wpisie w świeżakowni, z zamiarem utrzymania tego. Rozstałem się w kwietniu i dopiero od kilku tygodni potrafię patrzeć na siebie i swoją przeszłość obiektywnym i krytycznym okiem. Pomagać można, ale nic na siłę i bez zbędnego wywierania presji - na luzie pogadać, zainspirować, wskazać podstawowe problemy, ale nie wytykać nic bezpośrednio. Z tego co piszesz, sytuacja jest świeża, więc ego-inwestycja poczyniona ze strony Twojego kolegi wciąż tkwi w jego podświadomości.
  5. Oczywiście każdy ma prawo do swojej opinii i poglądów, jednak świadczy to tylko o tym, że przyjmujesz rzeczywistość za taką, która jest pokolorowana przez mainstreamowe media. Nie kontestujesz, nie zadajesz pytań, nie wyrabiasz własnego zdania na podstawie różnych źródeł. Może wynika to z potrzeby komfortu psychicznego, żeby nie wnikać w sprawy, na które wpływu się nie ma (bezpośredniego wpływu na zdarzenia nie mamy, ale te zdarzenia mają pośredni wpływ na nas - programując w odpowiedni sposób). Nie wnikam, zwracam uwagę na szeroki problem. Totalnie nie wierzę w przypadki. Moja opinia na temat tego zdarzenia jest taka, że jest to zaplanowany wcześniej scenariusz, umiejętne wykorzystanie luki, którą stworzył p. Adamowicz poprzez nieumiejętne zabezpieczenie całego wydarzenia. Jak któryś z braci wcześniej przytoczył - walka BND vs. CIA. Mamy rok 2019 i wynik 1:0 dla tych pierwszych jak narazie. To zdarzenie zapoczątkowało ogromne zamieszanie polityczne, z którego będą wynikać kolejne ruchy. Jakie to będą ruchy - pokażą najbliższe miesiące. Rok wyborów, jedna opcja polityczna zyskała właśnie ogromny kapitał.
  6. Otępiają i to konkretnie. Człowiek zaczyna totalnie przechodzić w tryb zombie, przez co traci kontrolę nad swoim życiem i staje się niewolnikiem - samego siebie. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, że stopniowo zanika chęć do życia (gdy wpada się w ciąg) i do jakiejkolwiek aktywności, zarówno fizycznej jak i intelektualnej. Miewam podobny problem, z tym że gdy kontroluje no-fap - reszta staje się łatwiejsza i przychodzi niejako automatycznie. Pierwszą styczność z no-fapem miałem ponad 3 lata temu. Byłem uzależniony przez prawie 10 lat i po przejściu na abstynencję zauważyłem zdecydowany wzrost jakości mojego życia. Przez pierwsze dwa, trzy tygodnie czułem się jak totalny śmieć. Jednak potem - zupełna metamorfoza w zachowaniu, niesamowity wzrost energii. Moim rekordem jest 63 dni, podczas drugiej połowy tego okresu zwykłe całowanie z dziewczyną potrafiło wywołać ogromny ból jąder. Moim kardynalnym błędem był przeskok z fapania od razu w związek. Traktowałem no-fap jako panaceum na wszystkie problemy tego świata, dzisiaj wiem, że to tylko jeden z czynników. 3 lata mam świadomość tego zjawiska, jednak zdarzały się mniejsze lub większe upadki. Ostatnio kombinowałem z suchym orgazmem, jednak totalnie nie polecam. Ośrodek dopaminowy ulega rozstrojeniu tak samo, przez co byłem w trybie zombie przez jakieś trzy tygodnie. Dzisiaj piąty dzień bez żadnej stymulacji i nagle wraca chęć zdecydowanego działania, wyraz twarzy ulega zmianie (ten efekt w moim przypadku zauważalny jest po >14 dniach), głos, wyprostowana postawa. Niesamowita korelacja .
  7. Czwarty sezon oficjalnie zapowiedziany - premiera 29 marca. Przez ostatni tydzień łyknąłem 2,5 sezonu, serial jest kapitalny - kocham się w tych klimatach niemal od zawsze (może to przez to, że Mafia - The City of Lost Heaven była ulubioną grą mojego dzieciństwa ), a poza tym ten włoski klimat i Neapol - cudo. Co prawda skłaniam się do takiej refleksji, że jakby serial został zakończony po 3 sezonach (po delikatnie innym zakończeniu, wypowiedziałbym się, ale nie chcę spoilować bo może ktoś w ogóle nie oglądał) - dodałby mu tylko i wyłącznie na wartości i wyjątkowości. Teraz obawiam się, że może już tylko rozmieniać się na drobne.
  8. Witajcie bracia. Namiętnym słuchaczem polskiego rapu jestem już od dłuższego czasu. W przeciągu ostatnich kilku lat mamy na scenie wysyp wielu nowych dziwnych ksywek, wśród których sporo jest raperów prezentujących mierny przekaz, delikatnie rzecz ujmując. Ponad rok temu trafiłem na rapera, który momentalnie ujął mnie niebanalną tematyką - był to Kaz Bałagane. Końcówka 2017, czasy w których byłem jeszcze słodkim, mało świadomym biało-pizdeo-rycerzem. Przesłuchując z grubsza większość jego kawałków, niektóre teksty bardzo skutecznie wierciły mi dziurę w brzuchu, doprowadzały wręcz do przepalenia styków. Postanowiłem założyć osobny temat, gdyż uważam, że przekaz Bałagana jest ewenementem. Przedstawię w nim kilka przykładów, dzięki którym moje myślenie i zachowanie stopniowo zaczęło ewoluować w kierunku bycia szanującym się samcem. Teksty nieraz ostre i dosadne, co tylko pozwala mocniej przebijać się im do podświadomości . Brzmieniowo jest to newschool, mocno inspirowany francuską sceną. 1. Co tu więcej dodawać, typowa sytuacja, jakich wiele opisywanych na tym forum. Jeden z wielu pocisków w stronę białorycerzy w twórczości Kaza. 2. Kulisy różowego biznesu. 3. Ukazany problem nadmiernego żebrania atencji przez samiczkę. 4. Tutaj cały utwór przedstawia sytuację, w którym samiczka zostawia białorycerza i natychmiastowo ustawia się z nowym gachem poprzez aplikację randkową. Biały rycerz stara się, wysyła kwiaty, smsy - czym po prostu wzbudza coraz większą pogardę. 5. Bit tutaj jest miazgą totalną. Kaz opowiada w dwóch zwrotkach o swoich podbojach, z czego wychodzi taka oto konkluzja. 6. Małe odniesienie do utworu spod jedynki. 7. Odniesienie do znikających kolegów, którzy najprawdopodobniej sformalizowali swój związek prawnie. 8. Kaz wydaję się być samcem alfa, nie przejawia zbytniego zaangażowania do poznawanych panien - jest sobą, nie stara się o względy, ma kolokwialnie mówiąc wyjebane, czym zyskuje sobie relacje charakteryzujące się tylko i wyłącznie seksem. Ostatnia linijka nawiązuje do skupienia się w 100% na sobie. Narkopop to tytuł płyty. 9. Klasyczny przykład beta providera oraz samca alfa. 10. Problem pogubienia się po rozstaniu. Ogólnie mógłbym tutaj wrzucić jeszcze z 30 utworów, ale z racji tego, że każdy stara się szanować swój czas (a współczynnik procentowy ludzi przestrzegających ten aspekt na tym forum podejrzewam, że jest zdecydowanie większy niż ogólnie w społeczeństwie), ograniczam się do 10. Celem założenia tego tematu było wyróżnienie Kaza na tle wszystkich innych raperów, gdyż problematyka jaką porusza w swych utworach bardzo pasuje do tego forum. Generalnie Kaz sprawia wrażenie bardzo obrotnego biznesmena, w jego tekstach odnajduje bardzo wiele perełek, które inspirują do refleksji nad swoim życiem. Jeżeli ktoś lubi słuchać rapu i szuka dodatkowego bodźca do eliminowania elementów białorycerstwa ze swojego myślenia, to szczerze polecam i pozdrawiam .
  9. Witam wszystkich, w zasadzie przed chwilą się zarejestrowałem. Trafiłem na kanał Radio Samiec w niedzielę, zupełnie przypadkiem, wertując komentarze pod filmikiem jednego z trenerów uwodzenia. Mogę z pewnością powiedzieć, że od dłuższego czasu podświadomie szukałem takiego kontentu i w końcu ten czas nadszedł. Wyznaję zasadę, że nic w życiu nie bierze się z przypadku. Mam dopiero 23 lata i czytając pobieżnie wiele Waszych historii mogę już teraz być wdzięczny za to, że w swoim życiu przynajmniej będę próbował nie popełniać tych samych błędów. Od niedzieli każdy wolny czas poświęcam na audycje pana Marka, przeczytałem już także Kobietopedię. Jestem zdania, że kwestia odnalezienia takiej społeczności w Internecie jest dla mnie jedną z najbardziej kluczowych w życiu. Z natury, a może raczej z dotychczasowego programowania mojej osobowości, jestem powściągliwy i nieśmiały, jednak teraz odczuwam w sobie niesamowite parcie, żeby opisać na łamach tego forum swoją historię. Wywód może być długi. Pochodzę z małej miejscowości, od dzieciaka otoczenie programowało mnie w jedyny słuszny sposób, że trzeba się ożenić, mieć dzieci, że to jedynie kobieta potrafi dać prawdziwe szczęście. Jednocześnie odkąd pamiętam byłem nieśmiały, a swoją nieśmiałość zacząłem potęgować w wieku 11 lat, gdy w domu pojawiło się szybkie łącze, a co za tym idzie - nieograniczony dostęp do porno. Siedziałem w tym bagnie po uszy długie lata, relatywnie niedawno, bo 3 lata temu zacząłem robić porządki w tej sprawie. Trafiłem na blog 'na-dopaminie', który otworzył moje oczy naprawdę szeroko. Dotarcie tutaj na to forum, jest na drugim miejscu mojego podium pod względem zdobywania świadomości i wiedzy na temat życia. Tak więc w latach 11-20 moje relacje z kobietami były fatalne, zaliczyłem epizod trzyletniego uganiania się za jedną Panią. Im bardziej miała mnie w dupie, tym bardziej się starałem. Ostatecznie były może ze 3 spotkania sam na sam, które trwały łącznie nieco ponad godzinę. Jednak tą sprawę w sobie przepracowałem w dużym stopniu, od dawna czułem, że robię coś nie tak, jednak dopiero gdy zacząłem odwyk od masturbacji i porno, zaczęły się dziać małe cuda. Poza tym dużo "one night standów" po alkoholu na imprezach, ale tylko takie szczeniackie całowanie - zupełnie bez epizodów łóżkowych. Trzy lata temu poczułem niesamowity przypływ energii z powodu odkrycia powodów swojej wieloletniej nieśmiałości. Jednocześnie z odwykiem, rozpoczynałem nową znajomość z 18-letnią dziewczyną, która przerodziła się w 2,5 letni związek, zakończony przez nią w kwietniu tego roku. Pierwsze miesiące były wspaniałe, wiadomo haj hormonalny, czułem się dobrze z samym sobą bo kontrolowałem swój popęd seksualny w 100%. Dziewczyna cicha i spokojna, typowa szara myszka z dobrego domu, dużo kościoła itp. Po tych udanych 5-6 miesiącach, zaczęło się całe pasmo mniejszych i większych kryzysów. Nie próbowałem jej w żadnym stopniu do seksu namawiać, uznałem że po prostu przyjdzie na to odpowiednia pora. I w tym momencie zauważam, że wtedy zacząłem zacząłem się gubić w tej relacji. Zbliżenia były, ale bez seksu. Odreagowywałem od czasu do czasu masturbacją, przez co uruchamiałem w swoim mózgu stare ścieżki nawyku, które powodowały powolne robienie ze mnie z powrotem zombie. Wraz z rozpoczęciem tego związku poczułem niesamowite zachłyśnięcie, a więc znajomi i reszta odchodzili stopniowo na dalszy plan. Studiowałem zaocznie i jednocześnie pracowałem, więc resztki socjalizowania się z ludźmi były zachowane, ale moja kondycja psychiczna z czasem zaczęła się pogarszać. Powiedzmy, że okres marzec 2016 - grudzień 2017 to pasmo niezliczonych wahań nastrojów z mojej strony, wybuchów agresji, zamykania się w sobie. Dziewczyna po każdym razie, oprócz oczywiście tego ostatniego razu, wybacza, stara się zrozumieć i kocha. Patrząc z perspektywy czasu, dałem jej mnóstwo emocji, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Jednak partaczyłem ten związek po całości, bo potrafiłem się wyłączyć emocjonalnie np. w święta nie spotykając się w ogóle z nią. Stopniowo z czasem zebrało się tego dużo. Miałem wiele niepoukładanych spraw w swoim życiu, nie wiedziałem zupełnie co chcę robić, dopiero w dniu dzisiejszym wygląda to inaczej. Około rok temu rozpoczął się ostatni kryzys, który ostatecznie doprowadził do zakończenia przez nią związku. Zaczął krążyć jakiś orbiter, który po czasie przerodził się w typowy FZ, a ja nie potrafiłem sobie poradzić z zazdrością. Przez 2 lata praktycznie nie miałem żadnych powodów do okazywania jej, a tutaj nagle wystarczyło, że zaczęła z kimś pisać i pogubiłem się. Jednocześnie tuż przed tym kryzysem, zaczęliśmy uprawiać ze sobą seks. Ten kolega odprowadził ją raz do domu, o czym sama mnie poinformowała, a ja wpadłem w lekki szał i postanowiłem ją 'ukarać'. Nie odzywałem się przez tydzień. Akurat tydzień później były organizowała urodziny, wypisywała, dzwoniła, bez skutku. Odezwałem się z życzeniami, ale nic poza tym, na imprezie się nie pojawiłem. Towarzystwo zaczęło jej dogryzać, że ma zmyślonego chłopaka . Przed świętami nastąpiło jeszcze odbicie na pozytywną stronę mocy, był seks, ale ja ciągle ze sobą byłem nieszczęśliwy i miałem w sobie wiele wewnętrznych konfliktów. Tuż przed wigilią oczywiście kłótnia, która przelała w końcu czarę goryczy. W święta spotkaliśmy się tylko po to, żeby oznajmić sobie o zrobieniu przerwy. Przerwa trwała około miesiąca, zacząłem do niej wypisywać jak to bardzo mi jej brakuje itp. Spotkaliśmy się, znowu był seks, ale okazywałem nadmierne zainteresowanie i próbę naprawienia tego wszystkiego, zmienienia się itp. Stopniowo zaczęła się ode mnie odsuwać, spotkania robiły się coraz rzadsze. Marazm trwał aż do kwietnia. Zrywając ze mną oświadczyła, że powinna zrobić to 4 miesiące wcześniej, ale nie skreśla nas na zawsze i takie tam pierdoły. Jako, że jestem emocjonalny to poleciały mi łzy, przez 2 dni ją nagabywałem na to, żeby zdanie zmieniła. Jednocześnie w tym czasie zacząłem wertowanie całego internetu w temacie relacje damsko-męskie. Trafiłem na jednego z trenerów uwodzeń, wykupiłem kurs "jak wrócić do ex" i dowiedziałem się, że po prostu muszę odpuścić kontakt. Ciężko mi było to sobie uświadomić, ale potem przez prawie 2 miesiące nie podejmowałem kontaktu. Oczywiście zamiast przerobić to w sobie na trzeźwo, to odświeżyłem stare znajomości do wódki, zacząłem z powrotem palić papierosy po 1,5 roku przerwy i generalnie trochę stanąłem w miejscu ze swoim życiem. Zacząłem więc pozornie wychodzić na prostą. Mój umysł opanował jeden cel - wrócić do niej. Pewnego czerwcowego poranka napisała do mnie jej najlepsza przyjaciółka, że ona chce do mnie wrócić itp. Ja sobie myślę ok, no to teraz strategia odnawiania kontaktu. Wiadomość, przerwa tydzień bez odpisywania, pierwszy telefon z pierdołą bez proponowania spotkania, drugi telefon po tygodniu z luźną rozmową bez proponowania spotkania, wreszcie trzeci telefon po kolejnym tygodniu i zaproponowanie spotkania - zgodziła się, spotkaliśmy się raz na kawę, drugi raz na seks. Był to początek lipca, ona wyjeżdżała na dwa miesiące do pracy, więc nie było możliwości dalszego pociągnięcia sprawy. Pozostał kontakt telefoniczny, smsowy ale taki trochę zdawkowy i umiarkowany. Żadnej gadki o związku, o powrocie do siebie itd. Poczułem się wtedy jak pan świata, zupełnie oderwałem się od rzeczywistości. Zaczęły się grubsze imprezy z narkotykami, pogubiłem się jeszcze bardziej. Miałem wyjazd czterodniowy na którym tak się naćpałem, że nie spałem 3 doby. Ten wyjazd był apogeum mojego melanżu, który zakończył się przypałem. Mieszkam jeszcze z rodzicami, połapali się że coś jest nie tak, a ja się do wszystkiego szczerze przyznałem. Nie śpiąc trzy dni ma się sieczkę z mózgu. Od końcówki lipca jestem zupełnie czysty. Odciąłem się od znajomych, niedługo będę zmieniał miejsce zamieszkania, przestałem pić i ćpać, do tego rzuciłem palenie. Dzień przed przypałem dzwoniła do mnie pani, ja ją trzymałem na dystans, ona że tęskni. Następnego dnia zniknęła moja pozorna siła, zalałem ja SMSami o tym wszystkim, to był pierwszy upadek w tej znajomości. Mimo tego parę razy jeszcze dzwoniliśmy do siebie i pogadaliśmy. Robiąc czystki w swoim życiu, wróciłem ponownie do porno. Rozwalone neuroprzekaźniki po ćpaniu i piciu trzeba było jakoś uregulować. Zacząłem więc ponownie tracić kontrolę nad swoim popędem seksualnym. Jednocześnie robiłem się ciapą i pizdeczką, która traci zdolność prowadzenia relacji z kobietą. Drugi upadek - wyrzuty, że idzie z kimś innym na wesele, powód niby taki, że ogarnęła gościa jak nie byliśmy razem. Cały czas dzieliła nas odległość, a ja dwa razy pokazałem taką słabość. Po tym drugim upadku kontakt się urwał, ale chciała się jeszcze spotkać jak wróci. Spotkaliśmy się na początku września, spotkanie luźne i dużo rozmowy, spacer. Na sam koniec całuje ją, ona mnie pyta jak sobie dalej wyobrażam tą znajomość oraz oznajmia, że nie chce by to wszystko wyglądało jak wcześniej. Moja osobowość trochę się ustabilizowała, ponownie ogarnąłem odwyk, który trwa już ciągle do dziś. Pojechała na tydzień na wakacje, ja się znowu odciąłem, trzy razy do mnie pierwsza napisała, raz z wyrzutem czy się jeszcze w ogóle spotkamy. Wróciła, dzwonię umówić spotkanie, przekłada na weekend bo coś tam. Jest to ostatni weekend przez rozpoczęciem roku akademickiego, dzwoni do mnie w sobotę, że nie może bo coś tam. W niedzielę sytuacja się powtarza, nagle milion spraw wyskoczyło i nie udało się spotkać. Niby strasznie mnie przepraszała itp., ja ją trochę zjebałem, że nie szanuje mojego czasu. Generalnie jednak myślę, że nie wywołałem na niej odpowiednich emocji, zachowałem się tak, jakbym wziął to spotkanie za coś pewnego i się zbytnio poza zwykłą rozmowę nie wysilałem. W poniedziałek (tydzień temu) napisałem jej ostatniego smsa i od tamtej pory kontaktu nie podejmuję. Ona również. W końcu zacząłem się odzierać ze złudzeń w głowie które budowałem, że to ta jedyna i na całe życie. Tym razem w pełni na trzeźwo. Nie zamierzam ponawiać kontaktu, gdyż nie widzę w tym sensu. Trafiłem na to forum, słucham audycji, przeczytałem Kobietopedię i w końcu buduję swoją świadomość w sposób realny. Ostatnią rzeczą, nad którą się zastanawiam jest to, czy ona zdecyduje się podjąć kontakt. I jeżeli podejmie, to w jaki sposób się zachować. Minął na razie tydzień, więc jak na kobietę to nie jest wcale tak dużo. Ona studiuje i jest na utrzymaniu rodziców, tak więc nie jest jeszcze do końca spaczona, a przynajmniej takie mam wrażenie . Zacząłem po prostu wypracowywać w swoim umyśle w końcu alternatywy, odzierać się ze złudzeń w postrzeganiu kobiet. Z każdym dniem czuję się silniejszy. Trochę się rozpisałem, jak ktoś dotrwał do tego momentu to jestem mu ogromnie wdzięczny, sam poświęciłem około godziny na napisanie tego wszystkiego. Mógłbym jeszcze pisać i pisać, ale trzeba dojść do jakichś konkluzji. Myślę, że powrót by doszedł do skutku, gdyby nie moje wyskoki. Ale gdyby nie te moje wyskoki, dalej prawdopodobnie powtarzałbym w przyszłości te same błędy wielce się dziwiąc. Trzy miesiące absolutnej trzeźwości powoli przynosi pierwsze plony. Sprawa jest generalnie prosta, ja się do niej nie zamierzam już odezwać. Kwestie powrotu odkładam do szuflady, zależało mi ogromnie na tym, ale teraz widzę że jeżeli jest sens to tylko na moich zasadach i tego się trzymam. Nie potraktowała mnie w sposób poważny, więc dałem sobie spokój. Uświadomiłem sobie, że cipka to jednak też narkotyk. Ponowny związek i tak raczej w grę nie wchodzi, mam na siebie konkretny plan , stopniowo i konsekwentnie go wdrażam, z początkiem nowego roku na 90% się wyprowadzam od rodziców. Alternatyw w postaci koleżanek nie mam, bardziej ogarnięci znajomi w większych miastach. No nic, trzeba to po prostu przetrwać . Wystarczy tego pisania. Miałem ogromną potrzebę podzielenia się tym z Wami. Ponownie, jak ktoś to przeczyta, będę niesamowicie wdzięczny. Jeżeli ktoś się do tego odniesie, będę wdzięczny jeszcze bardziej. Ogólnie rzecz biorąc widzę, że sporo już kumam, jednak ciążą na mnie te momenty zatracenia siebie. Teraz każdego dnia sobie powtarzam, że już nie zawrócę. Pozdrawiam!
  10. Witajcie Bracia. Na forum trafiłem poprzez kanał YT pana Marka. Od dłuższego czasu poszukiwałem takich treści, motywacją wiadomo - niepowodzenia z kobietami. Jestem świeżo po lekturze Kobietopedii i przyznam szczerze, że większość kwestii w niej omówionych była mi już w jakimś stopniu znana. Jednak człowiek wolał oszukiwać samego siebie i żyć w kłamstwie, dopóki nie zdał sobie ostatecznie z czegoś sprawy. Mam na imię Krystian i mam 23 lata. Swoją historię opiszę niebawem .
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.