Jump to content

Recommended Posts

Witam was wszystkich tu na forum. Długi czas przeglądałem forum i czytałem wasze posty i problemy aż zebrałem się w końcu na odwagę i chciałbym kogoś znudzić swoją nudną historią, a jednocześnie czuje potrzebę wygadania się. Zacznijmy od tego że jestem teraz przed 30ką. Pracuje za granicą, mam żonę i dziecko. Na pierwszy rzut oka wydawało by się że jestem normalnym szaraczkiem goniącym za spokojnym bytem. Tylko jest jeden problem, tzn jestem popierdolony. Byłem albo może nadal jestem wrażliwym facetem. Nie miałem szczęśliwego dzieciństwa i było w nim dużo bólu i smutku i niezrozumienia. W wieku dojrzewania zaprzyjaźniłem się że złym towarzystwem kręcącym się w świecie gier komputerowych, alkoholu i narkotyków. Przez jakiś czas bronilem się przed tym ale uleglem i zacząłem palić trawę w znacznych ilościach. Wolny czas spedzalem na imprezowaniu i o dziwo miałem dziewczynę, która jak się później okazało też miała coś z dzbanem. Wracając do tematu, byłem zwykłym chłopakiem wtedy który uciekał w świat wirtualny aby nie czuć strachu i bólu. Później poznałem świat porno to zwariowałem na jego punkcie. Mimo regularnego współżycia potrafiłem kręcić śmigłem po seksie.. 

Później nastał czas studiów. 

 

Czas który w moim przypadku niewiele zmienił oprócz miejsca zamieszkania. Dalej robiłem to samo - piłem, palilem, grałem i trzepałem kapucyna. Wtedy poprzez moje zachowanie, problemy ciągle się pietrzyly a ja jak tchórz uciekalem przed nimi. Związek jeśli tak to mogę nazwać między mną a tamtejszą dziewczyną był w cholere toksyczny i właściwie zależało mi tylko na jednym. 

 

Przez moje nieróbstwo gówniane podejście do życia oblałem studia. Zerwałem z tamtą dziewczyną i puściły mi lejce. Jarałem na umór i wyrzucili mnie z uczelni. Poszedłem do jakiejś gownianej pracy żeby mieć za co czynsz zapłacić. Stan psychiczny mojej głowy był tak samo w porządku jak wybory na Białorusi. Stany lękowe, zamulenie, poczucie beznadzieji i chęć by po prostu zdechnąć. I nawet chciałem to zrobić. Mieszkałem na 7 piętrze i zabrakło mi "odwagi" by zrobić jeden krok dalej.. Zszedłem z balkonu i zacząłem płakać. Nienawidziłem siebie i swojego życia. Byłem nieszczęśliwy i nie widziałem sensu żeby dalej żyć.

 

Postanowiłem że zawalcze o siebie jednocześnie czując że i tak jestem przegrany. 

 

Wróciłem do domu swoich rodziców - kolejne upokorzenie. 

Tam wracałem przez chwilę w stare znajomości ale po paru tygodniach jarania stwierdziłem że jeśli i otoczenia nie zmienię to ja sam też z tego nie wyjdę. 

 

Znalazłem pomocnych ludzi którzy wyciągnęli do mnie rękę i zacząłem pracować. Jednocześnie chodziłem na terapię i jak to bywalo raz lepiej raz gorzej. Na początku rodzice mnie obwiniali że zjebalem sobie życie i Przyszlosc i co dalej zamierzam robić. Rozumiecie mówią gościowi co chciał się dosłownie od***ć że spierdolilem kolejna rzecz :). 

 

Terapia pomagała ale nadal nie miałem w sobie dość siły aby skończyć z nalogami. Gdy nie palilem, grałem na kompie. Gdy nie grałem oglądałem porno. Później uzalalem się nad sobą że jestem nieszczęśliwy i samotny z tym wszystkim i wracałem do tego... 

 

Dorobiłem się nerwicy i wiecznych bólów mięśni. Nawet dziś mam problemy z mięśniami.. 

 

Gdy byłem już na skraju szaleństwa przestałem. Przestałem palić i grać. Porno zostalo jako sposób na rozluźnienie. Ucialem kontakty ze wszystkimi i wprowadziłem się do innego miasta. 

 

Odkładalem pieniądze żeby zrobić odpowiednie kursy i szkolenia żeby zdobyć zawód. Przez kolejne dwa lata non stop walczyłem ze sobą i z chęcią poddania się ale coś mi nie pozwalało. Kazało iść dalej i żyłem z taką myślą że jeszcze rok dwa i wszystko się skończy, tak jakby miało się skończyć życie. Pracowałem ciężko i uczyłem się jednocześnie starając się nie myśleć o problemach. Zajmowałem czymś głowę. 

 

Skończyłem szkolenia i praktyki. Dostałem robotę. Zacząłem w końcu dobrze zarabiać. Mimo że ciągle staram sie szkolić w tym co robię czuje się nie pewnie. Bardzo często czuje ten strach i stres. Sama w sobie praca jest stresująca ale jak się mówi nie ma ryzyka nie ma zabawy:) 

 Wtedy poznałem żonę. Po pół roku się pobralismy a teraz urodził nam się synek. 

 

Czuje się zepsuty od środka. Nie mam w sobie wyższych uczuć. Rzadko coś sprawia mi przyjemność (oprócz seksu), nie potrafię dostrzec pozytywów. Często jestem smutny i mechanicznie zmuszam się do czegokolwiek.

Teraz, kiedy teoretycznie wszystko wygląda że jest ok, ja tego nie czuje. Dalej jestem jakiś nieszczęśliwy. Mam na sumieniu parę rzeczy których żałuję i które będą mi ciążyły do końca życia ale powinienem inaczej się zachować. Mam powody do radości i szczęścia a ja tego nie potrafię.. 

Pomimo tego jak nisko upadłem i jak wysoko zaszedłem, pomimo kochającej żony i małego dziecka i lepszego komfortu życia ciągle jestem smutny. Podobno dawno dawno temu często się śmiałem i byłem weselszym człowiekiem niż jestem aktualnie. Stąd moje też stwierdzenie że jestem popierdolony. Dziękuję za uwagę. 

 

 

Chciałem podziękować za przeczytanie moich wypocin. W głowie brzmiało to lepiej ale czasami ciężko dobrać odpowiednie słowa do tego co czuje. Jednocześnie jeśli ktoś ma ochotę pogadać to zapraszam 

Link to post
Share on other sites

Co tu powiedzieć.

Gdybym był na Twoim miejscu to po pierwsze praktyka wdzięczności, za najprostsze rzeczy.

Za wodę, za prąd, za dach nad głową itd. itp.

Prawdopodobnie powinieneś się dogadać ze swoim wewnętrznym dzieckiem, są różne książki o tym, ja polecam "Stosunkowo dobry".

Powinieneś również odwiedzić psychologa/psychiatrę.

Wszystkiego dobrego.

  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Nikt nie wyda tu diagnozy. To może być depresja lub inne gówno. Choroba jak każda inna, wymaga konsultacji ze lekarzem. Nie daj sobie wmówić, że przez to jesteś słaby czy, że inni mają gorzej i powinieneś wziąć się w garść... Przeszedłeś długą drogę walcząc o siebie, kolejny krok to specjalista. 

Edited by horseman
Link to post
Share on other sites
Godzinę temu, MadMat92 napisał:

Witam was wszystkich tu na forum. Długi czas przeglądałem forum i czytałem wasze posty i problemy aż zebrałem się w końcu na odwagę i chciałbym kogoś znudzić swoją nudną historią, a jednocześnie czuje potrzebę wygadania się. Zacznijmy od tego że jestem teraz przed 30ką. Pracuje za granicą, mam żonę i dziecko. Na pierwszy rzut oka wydawało by się że jestem normalnym szaraczkiem goniącym za spokojnym bytem. Tylko jest jeden problem, tzn jestem popierdolony. Byłem albo może nadal jestem wrażliwym facetem. Nie miałem szczęśliwego dzieciństwa i było w nim dużo bólu i smutku i niezrozumienia. W wieku dojrzewania zaprzyjaźniłem się że złym towarzystwem kręcącym się w świecie gier komputerowych, alkoholu i narkotyków. Przez jakiś czas bronilem się przed tym ale uleglem i zacząłem palić trawę w znacznych ilościach. Wolny czas spedzalem na imprezowaniu i o dziwo miałem dziewczynę, która jak się później okazało też miała coś z dzbanem. Wracając do tematu, byłem zwykłym chłopakiem wtedy który uciekał w świat wirtualny aby nie czuć strachu i bólu. Później poznałem świat porno to zwariowałem na jego punkcie. Mimo regularnego współżycia potrafiłem kręcić śmigłem po seksie.. 

Później nastał czas studiów. 

 

Czas który w moim przypadku niewiele zmienił oprócz miejsca zamieszkania. Dalej robiłem to samo - piłem, palilem, grałem i trzepałem kapucyna. Wtedy poprzez moje zachowanie, problemy ciągle się pietrzyly a ja jak tchórz uciekalem przed nimi. Związek jeśli tak to mogę nazwać między mną a tamtejszą dziewczyną był w cholere toksyczny i właściwie zależało mi tylko na jednym. 

 

Przez moje nieróbstwo gówniane podejście do życia oblałem studia. Zerwałem z tamtą dziewczyną i puściły mi lejce. Jarałem na umór i wyrzucili mnie z uczelni. Poszedłem do jakiejś gownianej pracy żeby mieć za co czynsz zapłacić. Stan psychiczny mojej głowy był tak samo w porządku jak wybory na Białorusi. Stany lękowe, zamulenie, poczucie beznadzieji i chęć by po prostu zdechnąć. I nawet chciałem to zrobić. Mieszkałem na 7 piętrze i zabrakło mi "odwagi" by zrobić jeden krok dalej.. Zszedłem z balkonu i zacząłem płakać. Nienawidziłem siebie i swojego życia. Byłem nieszczęśliwy i nie widziałem sensu żeby dalej żyć.

 

Postanowiłem że zawalcze o siebie jednocześnie czując że i tak jestem przegrany. 

 

Wróciłem do domu swoich rodziców - kolejne upokorzenie. 

Tam wracałem przez chwilę w stare znajomości ale po paru tygodniach jarania stwierdziłem że jeśli i otoczenia nie zmienię to ja sam też z tego nie wyjdę. 

 

Znalazłem pomocnych ludzi którzy wyciągnęli do mnie rękę i zacząłem pracować. Jednocześnie chodziłem na terapię i jak to bywalo raz lepiej raz gorzej. Na początku rodzice mnie obwiniali że zjebalem sobie życie i Przyszlosc i co dalej zamierzam robić. Rozumiecie mówią gościowi co chciał się dosłownie od***ć że spierdolilem kolejna rzecz :). 

 

Terapia pomagała ale nadal nie miałem w sobie dość siły aby skończyć z nalogami. Gdy nie palilem, grałem na kompie. Gdy nie grałem oglądałem porno. Później uzalalem się nad sobą że jestem nieszczęśliwy i samotny z tym wszystkim i wracałem do tego... 

 

Dorobiłem się nerwicy i wiecznych bólów mięśni. Nawet dziś mam problemy z mięśniami.. 

 

Gdy byłem już na skraju szaleństwa przestałem. Przestałem palić i grać. Porno zostalo jako sposób na rozluźnienie. Ucialem kontakty ze wszystkimi i wprowadziłem się do innego miasta. 

 

Odkładalem pieniądze żeby zrobić odpowiednie kursy i szkolenia żeby zdobyć zawód. Przez kolejne dwa lata non stop walczyłem ze sobą i z chęcią poddania się ale coś mi nie pozwalało. Kazało iść dalej i żyłem z taką myślą że jeszcze rok dwa i wszystko się skończy, tak jakby miało się skończyć życie. Pracowałem ciężko i uczyłem się jednocześnie starając się nie myśleć o problemach. Zajmowałem czymś głowę. 

 

Skończyłem szkolenia i praktyki. Dostałem robotę. Zacząłem w końcu dobrze zarabiać. Mimo że ciągle staram sie szkolić w tym co robię czuje się nie pewnie. Bardzo często czuje ten strach i stres. Sama w sobie praca jest stresująca ale jak się mówi nie ma ryzyka nie ma zabawy:) 

 Wtedy poznałem żonę. Po pół roku się pobralismy a teraz urodził nam się synek. 

 

Czuje się zepsuty od środka. Nie mam w sobie wyższych uczuć. Rzadko coś sprawia mi przyjemność (oprócz seksu), nie potrafię dostrzec pozytywów. Często jestem smutny i mechanicznie zmuszam się do czegokolwiek.

Teraz, kiedy teoretycznie wszystko wygląda że jest ok, ja tego nie czuje. Dalej jestem jakiś nieszczęśliwy. Mam na sumieniu parę rzeczy których żałuję i które będą mi ciążyły do końca życia ale powinienem inaczej się zachować. Mam powody do radości i szczęścia a ja tego nie potrafię.. 

Pomimo tego jak nisko upadłem i jak wysoko zaszedłem, pomimo kochającej żony i małego dziecka i lepszego komfortu życia ciągle jestem smutny. Podobno dawno dawno temu często się śmiałem i byłem weselszym człowiekiem niż jestem aktualnie. Stąd moje też stwierdzenie że jestem popierdolony. Dziękuję za uwagę. 

 

 

Chciałem podziękować za przeczytanie moich wypocin. W głowie brzmiało to lepiej ale czasami ciężko dobrać odpowiednie słowa do tego co czuje. Jednocześnie jeśli ktoś ma ochotę pogadać to zapraszam 

Po tym, że tu napisałeś możesz już wywnioskować, że jednak coś czujesz. Każdy ma podobne problemy. Ja w swojej utopii maluję figurki do warhammera np. Masz piz...ę w życiu jak wielu facetów. Moim sposobem jest racjonalizacja i za chu..a nie poddawać się. Ja robię tak, że życie to jedna wojna z krótkimi etapami rozejmu. Bitwy raz wygrywasz, raz przegrywasz. W życiu piękne są tylko chwile. To prawda akurat. Też lubię sobie pier...ć w "WoT" np. No i co z tego. Żaden koszmar. Byłeś na studiach. Ilu się nie dostało nawet? Po zawodówkach się szwędali. Mam podobnie. Też usłyszałem, że kiedyś to taki zabawny byłem itp. Życie daje ostro w piz..ę. Wszystko się odkłada. Problemy natury egzystencjalnej i inne były są i będą. Nie jesteś popier...ny tylko przygnębiony. Ja też żeby daleko nie szukać. To nie jest żadna tragedia. Po nocy jest dzień. Najważniejsze to nie poddawać się. Pzdr.

Edited by Holy_Diver_1982
Link to post
Share on other sites

Uczucie pustki wypelnia się na 3 sposoby jednocześnie o czym bracia już z grubsza wiedza : 1.wiedza duchowa ( wsparcie z wewnątrz umysłu ) 2.logika świata materialnego ( aby cie nikt w ch.. nie robił) 3.sport ( endorfiny i silne ciało). Trzeba tylko chcieć. 

Link to post
Share on other sites

@MadMat92 masz może syndrom szybko osiągniętego sukcesu?

Ja np. byłem biedakiem i pracowałem w Call Center za najniższą stawkę. Potem zacząłem się uczyć, miałem tak samo cel, zdobyć zawód, żeby w końcu lepiej żyć.

Cel osiągnąłem i wpadłem w marazm i takie zobojętnienie.

 

Niedawno postawiłem sobie nowy cel. Trochę odżyłem w te pierwsze szare dni polskiej szarej jesieni. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
4 minuty temu, Cagliostro napisał:

Cześć

Ej to ja jestem Arch i komuch do tego, nie odbieraj mi tytułu 😉 Kolega @maroon mnie przejrzał.

 

A tak na serio, jeśli to nie fake to pierwsza wypowiedź jest najlepsza.

Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...

Drodzy samcy,

 

Na wstępie dzięki za liczne wypowiedzi w temacie. Dopiero znalazlem motywacje w sobie żeby odpisać.

W dniu 8.09.2020 o 22:21, horseman napisał:

Nikt nie wyda tu diagnozy. To może być depresja lub inne gówno. Choroba jak każda inna, wymaga konsultacji ze lekarzem. Nie daj sobie wmówić, że przez to jesteś słaby czy, że inni mają gorzej i powinieneś wziąć się w garść... Przeszedłeś długą drogę walcząc o siebie, kolejny krok to specjalista. 

Jestem świadom że nie do końca z moją głową jest w porządku lecz niestety z racji wykonywanego zawodu nie mogę NARAZIE pozwolić sobie na wsparcie psychologiczne.

 

W dniu 8.09.2020 o 22:35, thyr napisał:

Uczucie pustki wypelnia się na 3 sposoby jednocześnie o czym bracia już z grubsza wiedza : 1.wiedza duchowa ( wsparcie z wewnątrz umysłu ) 2.logika świata materialnego ( aby cie nikt w ch.. nie robił) 3.sport ( endorfiny i silne ciało). Trzeba tylko chcieć. 

Z tym "chcieć" jest największy problem. Czasami mam brak motywacji do "oddychania" że tak powiem. Robię wszystko z automatu jak maszyna, zmuszam się do każdej czynności. Wydaje mi się że samo chcieć to za mało. Ja potrzebuje czegoś więcej.

 

W dniu 8.09.2020 o 22:43, Wincenty napisał:

Jak z porno Bracie? udało Ci się odstawić?

W sumie nie. Mam swoje wzloty i upadki. Wytrzymuje od 2 do 3 tygodni potem pękam i tak było już pare razy. Teraz mija około tygodnia od kiedy staram się nie karmić psychiki pornografią.

 

W dniu 8.09.2020 o 22:44, Carl93m napisał:

@MadMat92 masz może syndrom szybko osiągniętego sukcesu?

Ja np. byłem biedakiem i pracowałem w Call Center za najniższą stawkę. Potem zacząłem się uczyć, miałem tak samo cel, zdobyć zawód, żeby w końcu lepiej żyć.

Cel osiągnąłem i wpadłem w marazm i takie zobojętnienie.

 

Niedawno postawiłem sobie nowy cel. Trochę odżyłem w te pierwsze szare dni polskiej szarej jesieni. 

Czy szybko osiągniety sukces? Nie wydaje mi się. Przez 3 lata żyłem w warunkach jakich nikt by nie chciał i odmawiałem sobie praktycznie wszystkiego byleby "ukończyć" cel jakim bylo zdobycie kwitów i pracy.

Teraz nastąpił letarg brak siły i motywacji do czegokolwiek.

 

 

 

 

Ogólnie rzecz biorąc chciałbym w końcu wyjść z tego LETARGU w którym się znalazłem. Tak się skupiłem na zdobyciu pracy i pieniędzy, że teraz kiedy nie mam tak naprawdę żadnego celu, lecę tam gdzie mnie poniesie. 
POZWALAM właściwie na to żeby EMOCJE jakie czuje kontrolowały mnie i moje życie. Nie mam pomysłu jak z tego dołka wyjść. Nie mam odskoczni w postaci hobby albo czegoś co mnie interesuje. Nie wiem od czego zacząć. A powiem wam Panowie że chyba nie ma nic gorszego niż facet, który WYGLĄDA że ma wszystko a w rzeczywistości nie ma NIC. 

 

@edit : oprócz oczywiście depresji nerwicy i jakiś innych spierdolin w głowie :) Pozdrawiam

Edited by MadMat92
Link to post
Share on other sites

Please sign in to comment

You will be able to leave a comment after signing in



Sign In Now
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.